بسمه تعالی

احساس می کنم نفسم تنگ شده است ...

داغش سنگین است ...

بی نهایت دوستش دارم ...

گوشه ای در اتاقم کز کردم و

پخش زنده مراسم حاج محمود رو گوش دادم

و کمی عزارداری کردم...

طاقت نیاوردم و وسط گوش دادن

بلند شدم و

سربند,ی که نام زیبایش در آن حک شده را باری دیگر

در کتابخانه ام گذاشتم....

.... دلم آرام گرفت ....

بسمه تعالی

جمعه ی دوم هم

دلم گرفته بود

و تا منزل پیاده آمدم

دوست نداشتم برسم خانه

دلم می خواست راه طولانی تر بود و

باز هم قدم می زدم

و فکر می کردم...

به گذشته ، به حال ، به آینده ...

بسمه تعالی

انتقام, گرفتن !

انتقام, تمام شمشیرهایی که برای خدا زد را گرفتن ...

آن زمان که از دم مسجد تا خانه

که فاصله اش اندک بود

چندین بار به زمین افتاد ..................

بسمه تعالی

چند ماه است که دوباره نوشتن, را کنار گذاشته ام

اما امشب دیگر طاقت نیاوردم ...

نه از غم ها و دل تنگی ها و دل گرفتگی ها نوشتم

نه از شادی ها و خوشی ها و اتفاقات جدید در زندگی ام ...

نه از هجمه هایی که مثل توده در ذهنم می پیچد

و احساس خفگی می کنم

و نه از شروع مرحله ی جدیدی در زندگی ام به نام "ازدواج"

اما گاهی مثل امشب دیگر طاقتم طاق می شود

و رو می اورم به نوشتن,

که به فرموده ی مولایم امام صادق (ع)

" نوشتن, دل را آرام می کند."